เด็กและเยาวชนผู้ถูกรังแกนั้นต้องการคำมั่นสัญญาที่จะช่วยเหลืออย่างชัดเจนจากผู้ใหญ่ ถึงแม้ว่าเราจะต้องการให้เด็กแข็งแกร่งและบึกบึนพอที่จะต่อสู้ผู้กระทำการรังแกด้วยตัวเองก็ตาม เราควรจะตระหนักว่าเด็กหลายๆ คนยังไม่พร้อมที่จะทำเช่นนั้นได้

ผู้ใหญ่จึงมีบทบาทสำคัญในการช่วยนักเรียนผู้ถูกรังแกและสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นปลอดภัยในโรงเรียนและชุมชน

วิธีแทรกแซงเพื่อระงับการรังแกกัน: แนวทางการปฏิบัติ ณ จุดเกิดเหตุที่โรงเรียน
ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่ เราอาจรู้สึกไม่แน่ใจว่าจะรับมืออย่างไรเมื่อพบเห็นการรังแกกันซึ่งๆ หน้า หรือเราอาจจะตอบโต้ในลักษณะที่ไม่เป็นประโยชน์อย่างเต็มที่ในการใช้โอกาสแบบนี้เพื่ออบรมสั่งสอนเด็กว่าอะไรควรและอะไรไม่ควรกระทำ อาจกลายเป็นการส่งเสริมโดยไม่ได้เจตนาให้รังแกกันมากขึ้น แทนที่จะบรรเทาเบาบางลง ต่อไปนี้คือข้อแนะนำเพื่อช่วยให้เราตอบโต้อย่างมีประสิทธิภาพเมื่ออยู่ในเหตุการณ์ และได้ใช้ “โอกาสเพื่อการสอน” นักเรียนทุกคนที่โรงเรียน

1. เมื่อเห็นหรือทราบว่าการรังแกเกิดขึ้น

• หยุดการรังแกนั้นทันที
เขาไปยืนแทรกระหว่างเด็กผู้รังแกและผู้ถูกรังแก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พยายามขวางกั้นไม่ให้เขาสบตากันได้ ไม่ต้องไล่ใครให้ออกไปจากตรงนั้น โดยเฉพาะผู้เห็นเหตุการณ์ อย่าเพิ่งถามถึงหรือพูดคุยเกี่ยวกับเหตุผลของการรังแกหรือพยายามสอบสวนข้อเท็จจริงว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะนั้น

• อ้างถึงพฤติกรรมการรังแกกันและกฎระเบียบของโรงเรียนที่เกี่ยวข้องกับการรังแกกัน
ใช้น้ำเสียงที่มั่นคงเพื่อบอกเพียงข้อเท็จจริง คือพฤติกรรมที่ท่านได้พบเห็นในขณะนั้น บอกให้นักเรียนทราบว่าการรังแกกันนั้นยอมรับไม่ได้และผิดต่อกฎระเบียบของโรงเรียน (เช่น “การล้อเลียนเพื่อนถือเป็นการรังแกกันและผิดต่อกฎระเบียบของโรงเรียน” หรือ “นี่เป็นการรังแกกัน ครูจะไม่อนุญาตให้นักเรียนกลั่นแกล้งหรือทำร้ายกันแบบนี้”)

• ติดตามในระดับที่เหมาะสมกับนักเรียนที่ถูกรังแกและนักเรียนที่เป็นผู้รังแก ตกลงกันว่าเหตุการณ์การรังแกกันแบบไหน และระดับความรุนแรงเท่าไหร่จึงควรติดตาม กำหนดว่าใครเหมาะสมที่จะติดตามดูแลในแต่ละสถานการณ์• แจ้งผู้ปกครองของนักเรียนที่เกี่ยวข้องตามความเหมาะสม• นักเรียนที่ถูกรังแกจำเป็นต้องเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระบายความรู้สึกและได้รับกำลังใจ บางคนอาจต้องการคำแนะนำเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวที่เหมาะสมในกลุ่ม การให้ความรู้ เช่น ให้อ่านแผ่นพับความรู้สำหรับนักเรียนเกี่ยวกับการป้องกันการรังแกกัน ฝึกซ้อมพฤติกรรมกล้าแสดงออกในการรักษาสิทธิของตน เสริมความมั่นใจในตัวเอง หรือหาเพื่อนหรือเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่สามารถช่วยเหลือเขาได้• นักเรียนผู้กระทำการรังแกอาจต้องการความช่วยเหลือเพื่อให้แสดงความรับผิดชอบต่อพฤติกรรมของตนเอง พัฒนาความสามารถในการเข้าใจความรู้สึกหรือมุมมองของผู้อื่น หาวิธีที่จะชดใช้ความผิดหรือความเสียหายที่เกิดขึ้น ช่วยให้เขารู้จักใช้อำนาจในทางที่เหมาะสมในสังคม (เช่น การทุ่มเทพลังงานหรือความสามารถให้กับสิ่งที่เขาเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญ)• เมื่อสงสัยว่ามีการรังแกกันเกิดขึ้น ให้หาข้อมูลเพิ่มเติมโดยการพูดคุยกับผู้เห็นเหตุการณ์เป็นการส่วนตัว เพิ่มการสังเกตการณ์และการดูแลสอดส่อง ให้รางวัล (เช่น การยกย่องชมเชย) แก่ผู้เห็นเหตุการณ์ที่กระตือรือร้นเพื่อเพิ่มบทบาทการมีส่วนร่วมในการระงับเหตุ ผู้เห็นเหตุการณ์ต้องมีโอกาสพูดคุยฝึกซ้อมนอกเหนือจากเวลาที่เกิดเหตุการณ์เพื่อที่เขาจะเข้าขัดขวางแทรกแซงการรังแกกันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ยิ่งพวกเขามีทางเลือกมากเท่าไหร่ พวกเขาก็จะประสบผลสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น

---

เรียบเรียงจาก No-Name Calling Week Resource Guide 2004 โดย ผศ.ดร.สมบัติ ตาปัญญา